സ്ഥിരതയില്ലാത്തവൻ എപ്പോഴും അമ്മ പറയുന്നത് മാത്രം അനുസരിക്കുക എന്ന കാര്യത്തിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും യോജിക്കുന്നില്ല. ഞാൻ ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും ചെറുതാണെന്നാണ് അമ്മ പറയുന്നത്. ഞാൻ മാനസികമായും ശാരീരികമായും വളരെ ചെറുതാണെന്നാണ് അമ്മയുടെ വാദം. എന്റെ വർഗ്ഗത്തിൽ പെട്ടവരുടെയും മറ്റു ചില വർഗ്ഗത്തിൽ പെട്ടവരുടെയും വാസസ്ഥലം ഞാൻ സന്ദർശിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ മനുഷ്യവർഗ്ഗം വസിക്കുന്ന 'വീട്' എന്നതിന്നുള്ളിൽ ഞാൻ ഇതുവരെ സന്ദർശിച്ചിട്ടില്ല. അമ്മയോട് അനുവാദം ചോദിച്ചാൽ ഒരിക്കലും സമ്മതിക്കില്ലായെന്നെനിക്കറിയാം. അതിനാൽ അമ്മയുടെ അറിവില്ലാതെയാണ് ഈ പുറപ്പാട്. വീട്ടിലെത്താൻ അധികസമയമൊന്നും എനിക്കാവശ്യമില്ല. വീട്ടുമുറ്റത്ത് നട്ടിരുന്ന മൈലാഞ്ചി ചെടിയരികിൽ ഞാൻ ഒളിച്ചു നിന്നു. പതിയെ പതിയെ ഞാൻ വീട്ടുപടിവാതിൽക്കൽ എത്തി. വേഗതകൂട്ടി ഉള്ളിൽ ഞാൻ പ്രവേശിച്ചു. പ്രവേശിച്ചതും പെട്ടെന്ന് വ്യത്യസ്തമായ നാലു വിളികൾ ഞാൻ കേട്ടു. നിലവിളിയാണെങ്കിലും ഞാൻ ഭയന്നില്ല. ഉടനെ ആ നാലുപേരിൽ ഒരാൾ ഒരു വടിയെടുത്ത് എന്നെ തല്ലാൻ നോക്കി. വേഗത കൂട്ടി പല ഇടങ്ങളിലും ഞാൻ ഒളിച്ചും കളിച്ചും ചിരിച്ചും ഓടിച്ചാടി. പെട്ടെന്നാണ് ഒരു കാര്യം എന്റെ ഓർമ്മയിലേക്ക് പാഞ്...
സ്ഥിരതയില്ലാത്തവൻ 2 വിവിധ ഇടങ്ങളിൽ ചെന്ന് വിവിധ ഭാഗത്ത് വിവിധ മുറിവുമായി വരുന്ന എന്നെ കണ്ട എന്റെ അമ്മ എന്നെ ഒരു നോട്ടം നോക്കി. ഏതൊരു ധീരനും ആ നോട്ടം കണ്ടാൽ ഭയന്നു പോകും. 'നിന്റെ കഥ കഴിഞ്ഞടാ' എന്ന് എന്റെ അനിയൻ ഉറക്കെ പറയുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ദൈവത്തെപ്പോലെ അച്ഛൻ അടുത്തേക്ക് വന്നത്. എന്താണ് പ്രശ്നമെന്ന അച്ഛന്റെ ചോദ്യത്തിന് എന്റെ അറിവില്ലാതെ അനുവാദവും ചോദിക്കാതെ ഇവൻ എവിടെയൊക്കെയോ പോയി ദേ മുറിവുകളുമായി വന്നിരിക്കുന്നുവെന്ന് അമ്മ മറുപടി പറഞ്ഞു. തല ഉയർത്താൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എനിക്ക് ഒരുപാട് അറിവ് കിട്ടി അച്ഛാ എന്ന് തല ഉയർത്താതെ ഞാൻ പറഞ്ഞു. അറിവാണോ മുറിവാണോ കൂടുതൽ കിട്ടിയത് എന്ന അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് എനിക്ക് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു. ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കാതെ അനിയൻ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നു. എവിടേക്കാണ് ഞാൻ പോയത് എന്ന അച്ഛന്റെ ചോദ്യത്തിന് വീട്ടിൽ എന്ന് ഞാൻ മറുപടി കൊടുത്തു. ഈ കാണുന്ന ഇലകളുള്ള മരങ്ങളും കുറ്റിച്ചെടികളും വള്ളിച്ചെടികളുമാണ് നമ്മുടെ വാസസ്ഥലമെന്നും ഈ ചൂടും ഈർപ്പവുമുള്ള മര-ചെടി പ്രദേശങ്ങൾ മറികടന്നു എന്തിനാടാ നീ മനുഷ്യർ വസിക്കുന്ന വീട്ടിനുള്ളിൽ പോയതെന്ന് അമ്മ വളരെ ദേഷ്യത്...
നേത്രഹീന എന്റെ ലോകം ഇരുട്ടായിട്ട് ഇന്ന് രണ്ട് മാസമായി. കഴിഞ്ഞ വർഷം നവംബർ 24 നാണ് എന്റെ കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ടത്. അതെ ഞാൻ നേത്രഹീനയാണ്. മരപ്പണിക്കാരനായ രമേശിന്റെയും വീട്ടുജോലിക്കാരിയായ ആശയുടെയും മകളായ ലീനയാണ് ഞാൻ. എനിക്ക് ഏഴ് വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് അച്ഛൻ മരണപ്പെട്ടത്. അതിനുശേഷമാണ് അമ്മ വീട്ടുജോലിക്ക് പോയി തുടങ്ങിയത്. വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് എന്നെ എന്റെ അമ്മ പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്സ് വരെ ഒരു സർക്കാർ വിദ്യാലയത്തിൽ പഠിപ്പിച്ചു. ജോലി കിട്ടാൻ വേണ്ടിയുള്ള തൊഴിൽ പരിശീലനമോ പഠന കോഴ്സ് പഠിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യമോ എനിക്ക് ലഭിച്ചില്ല. അത്രമാത്രം പണത്തെ പറ്റി അമ്മയ്ക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലുമാകില്ല. കിടന്നുറങ്ങാൻ ഒരു വീട് മാത്രമാണ് അച്ഛൻ നമുക്ക് തന്നയച്ച് പോയത്. പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്സിൽ വിജയം നേടിയെങ്കിലും അതിനു ശേഷം എനിക്ക് വിജയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആറാം ക്ലാസ്സ് മുതൽ എനിക്ക് ലഭിച്ച ഒരേ ഒരു കൂട്ടുകാരിയാണ് സാറാ തോമസ്. ഇതുവരെയുള്ള എന്റെ വിജയത്തിന് പിന്നിൽ അവൾക്കും ഒരു പങ്കുണ്ട്. ജീവിതത്തിൽ എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സഹായിച്ചത് അവൾ തന്നെയാണ്. 2 ഫാൻസി കട ഉടമസ്ഥനായ തോമസിന്റെയും അന്ന തോമസിന്റെയും മകളാണവൾ. അതുകൊണ്ട് അവളുടെ വീട്ടിൽ ഒരു ...
Comments
Post a Comment